Het oneindige spel

Het oneindige spel

 In deze blog gaan we verder in op het oneindige spel van het leven, de cyclussen die men aflegt zonder een concreet en gedefinieerd einddoel. lees verder om te weten hoe vele cyclussen om de boerderij en in jou en mijn dagelijks leven terugkeren op eerlijkheid.

Elk jaar in november verschijnen de eerste monarchvlinders, zij zoeken hun weg naar de zuidelijk gericht boomtakken van de hoge Dennenbomen (Oyamel bomen) en Eiken bomen. De meerderheid van de vlinders verzameld zich in de biosfeerreservaten voor monarchvlinders in Michoacán, Mexico.  Het duurt niet lang of de bomen vormen een oranje zee met vlinders. Deze kleurrijke zee gaat in de weken opvolgende de langst bekende insectentrek, van meer dan 2.800 mijl langs de Pacifische kust van de Verenigde Staten en naar Canada, voltooien. Deze migratie vergt 4 generaties om te voltooien, waarbij elke generatie intrinsiek weet hoe en waar te gaan om hun bestemming te bereiken.

 

Wij denken dat onze bijen in Nieuw-Zeeland een soortgelijk patroon volgen, waarbij elke generatie bijen van de ene rol in de bijenkorf overgaat naar de volgende, om vervolgens te worden vervangen door een volgende generatie. Die volgende generatie werkt dan ook weer aan het gemeenschappelijke doel om de honingstroom voor te bereiden en het voortbestaan van de bijenkorf voor een volgend seizoen veilig te stellen. Binnen deze cyclus zijn er generaties bijen die zwoegen voor het welzijn van de bijenkorf zonder ooit de vruchten van hun arbeid te plukken. Toch zijn ze gedreven om te blijven werken voor het welzijn van de korf. Ze hebben een rechtvaardig doel en ze maken deel uit van een oneindig spel.

Als vijfde generatie van mijn familie op het land, heeft het concept van het oneindige spel een sterke weerklank.  Elke generatie heeft enorme hoeveelheden tijd, moeite en zorg besteed aan het grootbrengen van dieren op dit land. Dit om in het levensonderhoud en de levensstijl van hun familie te voorzien, om vervolgens de teugels over te dragen aan de volgende generatie.  Dit werpt wel vragen op zoals: Is er een eindstreep die elke generatie als eerste probeert te halen?  Is er een soort ultieme prijs die aan het eind van een leven lang werken op de heuvels kan worden bereikt? Of is er gewoon een 'rechtvaardige zaak' die door elke generatie losjes wordt gedefinieerd en die bepaalt hoe we omgaan met het land en de dieren, gezinnen en gemeenschap die ermee in aanraking komen? 

Naarmate de samenleving en de wereld om ons heen veranderen, verandert ook de doelstelling van elke generatie over hoe we met het land moeten omgaan.  Mijn grootvader kreeg overheidssteun om honderden hectaren Manukabos te verbrijzelen en te verbranden, daar waar mijn generatie juist weer begon datzelfde land terug te geven aan de natuur en wederom met Manuka planten te voorzien. Mijn grootvader had destijds wel het inzicht dat niet alle land zomaar gebruikt kon worden voor eigen gebruik en besloot daarom 300 hectare inheems bos te pensioneren tot een QEII trustreservaat.  Dit reservaat beschermd de grond en de bebouwing zodat het nooit meer mag worden aangeraakt voor bos- of landbouwdoeleinden.  Dit reservaat is nu het middelpunt van de boerderij, het juweel op de kroon. Voor ons en voor alle mensen uit het gebied is het plaats geworden waar we allemaal naartoe kunnen gaan om ons te concentreren en onszelf eraan te herinneren wat ons stuk land zo speciaal maakt. Elke keer als je stap zet in dit schitterende gebied, bewonder en waardeer ik altijd enorm wat voor hard werk en moeite in het gebied is gestoken door elke generatie.

Wat altijd een constante is gebleven van generatie op generatie, is de verantwoordelijkheid, het inlevingsvermogen en de eerlijkheid in ons werk.  De 'checks and balances' in de landbouw zijn vergelijkbaar met die in de sport.  Als je de kantjes eraf loopt bij je training of voorbereiding, kom je er vaak achter op het prestatie moment dat je net niet genoeg gegeven hebt om de top te bereiken.  Hetzelfde kan gezegd worden van de boerderij, waarbij we er bijvoorbeeld aan worden herinnerd wanneer we een namiddag door het struikgewas klauteren om verloren vee terug te vinden, omdat we te lui waren om het gat in de omheining te herstellen.  De zorg en empathie die mijn moeder aan de dieren besteedt, is inspirerend en het resultaat van een werkzaam leven waarin je hebt gezien hoe leuk het is om gezond vee op het land te hebben, waarbij er ook pijnlijke lessen zijn getrokken uit een verkeerde aanpak, als belangrijkste verzorgen is het heel pijnlijk om te zien hoe verkeerde simpele beslissingen tot lijden van de geliefde dieren kan leiden.  Het is vaak een hele dunne lijn. Wat in zo'n situatie vaak helpt is oprecht het beste vóór hebben met de beslissingen die genomen moeten worden.   

Bij veel bedrijven zullen medewerkers een vreemde nieuwe realiteit ervaren nu  iedereen gedwongen wordt thuis te werken tijdens de Covid-19 Lock downs.  Plotseling moesten werkgevers, in Maart vorige jaar, manieren vinden om het werk te leiden zonder direct toezicht. Waarbij werknemers persoonlijk verantwoordelijk moesten zijn voor hun eigen productiviteit en inzet.  Bedrijven die een rechtvaardige zaak hadden en werknemers die naar een oneindig spel toewerken, zullen weinig verandering hebben ondervonden.  Anderen bedrijven en/of afdelingen daarentegen, die een cultuur hebben ontwikkeld waarin het gemakkelijk was zich te verschuilen achter bureaucratie, kregen de afgelopen tijd te maken met behoorlijk wat strubbelingen. Vaak worden hier rollen en verantwoordelijkheden door elkaar gehaald om noodzakelijke, maar frustrerende taken te vermijden of collega's te laten spartelen, zodat zij er in vergelijking goed uitzagen. Een mooi Nederlands gezegde is hier van toepassing: ’’Eerlijkheid duurt het langst’’.

Bee and Flow honing waarbij de rol van bijen en Manuka de hoofdrol spelen, zijn voor ons de nieuwste ontwikkelingen in ons oneindige spel dat onze familie op dit land speelt.  Door de veestapel te verwijderen en Manuka terug te laten keren op de steile gebieden van de boerderij, behouden we de bodem en vergroten we de biodiversiteit die onze omgeving verrijkt.  De integratie van bijen en boslandbouw in ons landbouwsysteem bevordert de groei van klavers in ons grasland, waardoor we de natuurlijke rol die herkauwers in de natuur spelen beter kunnen nabootsen en tegelijkertijd de unieke en ongelooflijke waarde van Manuka Honing kunnen behouden. 

 

En wat is ons uiteindelijke doel dan? Wij kunnen natuurlijk ons generatie doel verwoorden, maar het uiteindelijke doel van volgende generaties is moeilijk te voorspellen. Wij zetten ons in om de boerderij met alle dieren en natuur zo goed mogelijk te verzorgen: dat het vee maar gelukkig en gezond mag rondlopen, dat wij de gezonde producten afkomstig van onze boerderij zoals de Bee and Flow honing met de wereld mogen delen, en dat we het land gezonder achterlaten voor toekomstige generaties. Hopelijk dan kunnen de generaties na ons terugkijken en denken dat de 'Oude jongens' goed werk hebben verricht. 

Wat is jou uiteindelijke doel in het oneindige spel? Waar ben je uiteindelijk voor bezig elke dag opnieuw en wat wil je uiteindelijk meegeven aan de generaties na jou?