Wijze les van de boerderij in Nieuw Zeeland:’’ Slow’’

Wijze les van de boerderij in Nieuw Zeeland:’’ Slow’’

In deze blog willen we laten zien hoe simpele dagelijkse praktijken op de boerderij wijze levenslessen kunnen zijn voor iedereen in de moderne dag.

Het begon allemaal op een mooie Zomerse dag (Winter in Nederland is Zomer in Nieuw-Zeeland). Vier ondeugende schapen staan in een klein groepje, drie meter van het wijd openstaande hek te treuzelen. Deze poort leidt hen naar de weelderige, en nieuwe diepgroene grasweide. Het grootste deel van de kudde schapen is al door het hek naar het volgende graasgebied overgestoken. Wat meestal gebeurd is dat de schapen door de overige honden worden meegenomen en zich later toevoegen aan de kudde.
We zijn net drie uur te voet bezig geweest om de kudden uit een van onze grootste en steilste paddocks(graslanden in de heuvels) te krijgen, het "Keith and Allan's burn gebied” dit is de naam die onze familie gebruikt voor dit stuk land op onze boerderij.  Keith is de naam van mijn grootvader, ik weet niet zeker wie Allan was, maar ze hebben beide hard gewerkt om, destijds het struikgewas (en de Manukastruiken) in dit gebied te kappen en te verbranden, om het land open te stellen voor landbouw.
Wij zijn inmiddels de volgende generatie in de boeren familie en weten dat het landschap veel waardevoller is, als het deels wordt teruggebracht naar de oude glorie. Hierdoor heeft de natuur de vrije hand om de grond heel langzaam te herstellen(hand in hand met de Manuka struiken). We hebben momenteel 20hectare van onze land terug gegeven aan de natuur,  dit zijn de gebieden waar de Manuka en bijenkorven deel uitmaken van een harmonieus landschap.

Terug naar de schapen, de laatste vier schapen waren uit het laaggelegen gebied van de paddock weer omhoog geklommen, schijnbaar onwetend dat al hun maatjes al hadden begrepen dat het tijd was om naar een nieuwe weide te verhuizen. Toen ik druk bezig was met de kudde, waren de 4 deugnieten naar het pad geklommen toen ik met de rest naar de poort liep.  De 4 ondeugende schapen hebben in de tussentijd een flinke wandeling (weer 30min lopen bergopwaards) gemaakt toen ik er tijdens de telling achter kwam dat er 4 schapen miste. 

Natuurlijk ben ik de arme schapen gewoon gaan halen, maar dit moet met uiterste voorzichtigheid worden uitgevoerd, gezien ik ze niet in paniek wilde laten schrikken. Dan kunnen ze gemakkelijk in de greppels terecht komen. Na een weder afdaling van 30min zijn we weer aangekomen bij het hek. Alleen precies op het moment dat de schapen door het hek moeten gaan naar het andere veld schrikken ze ergens van en schieten ze alle kanten op en lopen ze elkaar het hekwerk in en rennen ze alle kanten op.

Ik stuur een hond om ze af te snijden in hun paniekvlucht, maar toen ontstond er een staarduel, dit is wanneer er een doodse stilte valt tussen de honden en schapen. Die staan dan recht tegenover elkaar, oog in oog, beide wachtend tot de ander de eerste stap zet.
Dit heb ik al meer meegemaakt en het kan uren duren, maar ja.....ik heb geen uren.  Ik heb namelijk nog een heleboel klussen die ik vanmorgen wil doen. Er komt een vrachtwagen met wat lammeren in de middag, ik wilde graag een paar bijenkorven controleren om te zien hoe het met de bijen gaat (na een week van nat weer) etc. Gezien ik nog zoveel te doen had stuur ik de hunterway hond eropaf om de boel in beweging te krijgen.  Slechte zet....

Hunterways zijn de luidruchtige honden in een Shepards team(honden drijf team).  Ze zijn één en al energie en... opschepperij.  Geweldig om een kudde in beweging te krijgen, zeker aan het begin tijden het opdrijven van schapen, maar minder effectief  in de situatie met een kleine groep schapen die al opstandig zijn. In plaats van dat, het inzetten van de hunterway hond, het proces versnelde heeft het me uiteindelijk extra tijd gekost om alles goed voor elkaar te krijgen.  Een uur later, met laarzen vol water en schrammen op mijn arm, slaagde ik erin alle vier de schapen door de poort te krijgen. Zo leert de boerderij ons wederom een wijze les voor het leven, namelijk de waarde van 'Slow'.

Vroeger zeiden ze dat een schapendrijver niet werd aangenomen als hij geen 'roll-your-own' sigaretten (sjek voor de Nederlandse vertaling) rookte.  Het vermogen om te wachten, een sigaret op te rollen en de schapen zelf de dingen te laten uitzoeken was een essentiële vaardigheid.  Het is iets waar ik mezelf vaak aan herinner als ik in de heuvels ben, maar dit komt ook terug in het huishouden met het gezin.  Soms maakt het niet uit hoe gemakkelijk 'ik' kan zien wat er moet gebeuren of hoe het gedaan moet worden. Het is de kunst om andere ook de tijd en de ruimte te geven om het uit te vogelen. Wat blijkt is dat dit vaak veel effectievere lessen zijn voor iedereen betroken.  Of je nu werkt met een energieke kleuter, een sportteam van de middelbare school of een kleine groep vluchtige schapen opdrijft, dit is in heel veel gevallen relevant en kan je helpen voorkomen dat je eindigt met laarzen vol water.

Het concept ‘Slow’ is heel gemakkelijk te implementeren in ons leven, het kan namelijk al zo eenvoudig zijn als gewoon 5 minuten langer de tijd nemen om iets te doen waar we ons normaal gesproken als onderdeel van onze dagelijkse routine doorheen zouden haasten.  Journaliste Annemiek Leclaire (uit Nieuw-Zeeland), die zich voornam om een jaar langzamer te werken, ondervond veel voordeel van twee eenvoudige taken. In de ochtend zette ze haar wekker 15 minuten eerder om een kop koffie te zetten, terug naar bed te gaan of naar de bomen te kijken en na te denken over de dag die voor haar ligt.  In de avonds zat ze met een mok thee uit het raam te staren naar het stadsplein.  "Aan het begin van de dag liet ik me niet langer onmiddellijk afleiden door de waan van de dag, en aan het eind van de dag nam ik de tijd om tot mezelf terug te keren". 

Het is niet altijd gemakkelijk om deze oplossingen in je eigen leven toe te passen, in de praktijk het het soms zelfs wat frustratie leiden. Stephanie Bennet Vogt, Amerikaans auteur en ontwikkelaar van de cursus 'Vereenvoudig je leven', zegt dat “We de neiging hebben om vaste patronen en een innerlijke weerstand te hebben die ons verhinderen om de oplossingen in de praktijk te brengen".  Het is gemakkelijk op voorhand om te zeggen dat je bijvoorbeeld je telefoon een weekend weglegt, maar het is een stuk ingewikkelder om zo rustig te blijven als je al 3 uur bezig bent met het vermaken van je kinderen en je eigenlijk gewoon alleen maar in alle rust een kopje koffie wilt drinken en het nieuws wilt bekijken.  Sportpsycholoog David Galbraith bouwt 'mindfulness' in het trainingsschema van zijn atleten in.  Voor hem kan dat gewoon de afwas zijn of het stapelen van bakstenen in de achtertuin.  De sleutel is om dit te doen zonder afleiding zonder dat je het gevoel ontwaakt waarin je altijd maar 'productiever’ wil zijn of dingen sneller wil laten verlopen, Het is de kunst om in plaats daarvan de ruimte en rust te omarmen die deze, op het eerste oog saaie, taken je geven zodat je je gedachten kan resetten.

Zeker nu de huidige situatie met Covid ons vraagt niet veel mensen te ontmoeten is het een kans om een keer echt helemaal tot jezelf te komen. Een dag(deel) doorbrengen in de natuur, gewoon op een bankje buiten zitten in het bos, waar je gewoon een paar uur in gedachten verzonken de natuurpracht en rust aanschouwen helpt je mind resetten zodat je fris de week weer kan beginnen. 

Denk aan jezelf en aan alle lieve mensen om je heen, neem de tijd, het is zo waardevol.